ரெட்டை  ஜடை பின்னலுடன் புத்தகம் சுமந்து
வருவாயே அந்த வயதிலேயே
அறிமுகம் ஆகிவிட்டாய் என் காதலுக்கு நீ!

நீயாய் வளர்த்து நீயாய் பறித்து நீயாய் கோர்த்து
உன் கூந்தல் சூடும் பூச்சரம் தோற்றுத்தான் போகும் கடைசியில்
உன் புன்னகைக்கு

என் கடைக்கு வந்து கால் கிலோ சர்க்கரை வாங்க
அரை கிலோ சிரிப்பாயே
ஒரு மூடை சர்க்கரைக்கும் இனிப்பு தீர்ந்துவிடும்

உன் அக்காவின் திருமணதிற்கு தாவணியோடு நின்றாயே
மாப்பிள்ளையின் தம்பியாய்
மறுபிறவி கேட்டது மனசு

ஏழாம் முறையாய் நான் கொடுத்த காதல் கடிதத்தை
கிழித்து போட்டு கன்னத்தில் அறைந்து சொன்னாயே
"நீ ஒரு ஏழை, பிழைக்க வழி பார்" என்று

ஏழரை சனி என்று வெறுத்தாலும் பரவாயில்லை
ஏழை நீ என்று வெறுத்து விட்டாயே

இன்று நரை முடியுடனும், இரண்டு பிள்ளையுடனும்
உன் பணக்கார கணவன் பாதியில் விட்டதாய்
என் அம்மாவிடம் சொல்கிறாயே

என் வறுமை வசதியானது
உன் வசதி இன்று உன் வாழ்வை குடிக்கிறது
என் மனைவி சொல்கிறாள் என்னிடம்
"ஏன் அந்த அக்கா என்னை மட்டும் ஏக்கமாய் பார்கிறார்கள்
அருகிலே போனால் விழகி போகிறார்கள் " என்று

மௌனமாய் சிரித்தேன்
நான் உன்னிடம் வாங்கிய ஏழாவது அறை
இன்று ஆற துவங்கியது

- முகவை சகா

புதைக்கப்பட்ட பிணங்கள்
உடற்கூறு ஆய்வுக்காக
மீண்டும் தோண்டி
எடுக்கப்பட்டு கிடக்கின்றன

குடலை பிடுங்கும்
நாற்றம் வீசுகிறது
உறவுகள் பொறுத்து நிற்கின்றன
எதிரிகளும் கூட அப்படியே

சிங்கம் வேட்டையாடி
உண்டு மிஞ்சி விட்டு சென்ற
காட்டெருமை உடலை
கழுதைபுலிகள் குதறி தின்கினறன

மருமகளால் உன் அம்மா
வருத்தமடைகிறாளென
உனக்கு ஏற்படும் ஆதங்கத்தில்
பங்கேற்றொரு நடிப்பு

அடிமனதில் கொடூர சந்தோஷம்
பூப்பதை கண்களினோரம்
மறைக்க திரும்புகையில்

இதழ்களில் வடியும் குருதியை
துடைக்காமல் நிற்கும்
எதிர்வினை செய்யாத
என் பலநாள் மெளனம்

- வே பிச்சுமணி

கார்கால  சாட்சியாய் கருத்த வானம்;
கண்ணீர்விடும் மேகம்;
மண்ணோடு மன்றாடி ஓயாத
மழையில் உளறல்;
கடிவாளம் போடாமல்  
காற்றோடு போராடி
கைகொண்டு நிலைமுட்டும்
கதவுகள்;
படுக்கையில் கூட்டு புழுவாய் நீ...

மழை கம்பிகளை
மீட்டி உனக்கான
சோகப்பாடலை
சொல்லிதர நான் வரவில்லை.

கூனிப்போன உன் முதுகேறி கொசுக்கள்
குதிரைச்சவாரி செய்யலாம்!
ஷோசியலிசம் சொல்லவேண்டிய உன் நாக்கு
சோற்றுக்காய்  கூச்சலிடலாம்!
சோற்றுபருக்கையின்   கூர்மை உன்
தொண்டைக்குழியை கிழித்து
இரத்தம் குடிக்கலாம்! அதன்
இளஞ்சூட்டில் இதயம்  வெந்து
இறந்தும் போகலாம்!
ஜன்னல் கம்பியாய் தேய்ந்த தேகம்
மழைச்சாரல் பட்டு  முறிந்துபோகலாம்!
போதும்!

துவண்டு துவண்டு வண்டு தீண்டும்
செண்டாய் இருந்தது போதும்!
அச்சமில்லை பாடிய பாரதியின் வாக்கை
துச்சமாய் எண்ணி துவண்டு கிடைக்காமல்
துளிர்த்துவா.

சொல்லுக்கே சோணங்கி விட்டால்
சொர்க்கம்கூட சுகமாய் இராது
சுருக்கென எழுந்து வா.

அடகுவைத்த உன் சிந்தனையை மீட்டு
அரியணையில் ஏற்று.
கனவுகள் வெறும் கற்பனைகள் அல்ல
அள்ளிவீசிய உன் கனவுகளை கண்டெடு.

மங்கைஎன்பவள் மலர்தான்
மலர்களுக்கு மதம்பிடித்தால்
காற்று  கதறும் காலநிலை சிதறும்.

உன் பட்டுச் சிறகுகள் படர்.
சூரியனின் சுடர் முட்டு.
நரம்புகள் கொண்டு
இயங்கியது போதும் வா இனி
நம்பிக்கை கொண்டு இயங்கு.

- சீமான்கனி